|
W ubiegłym roku akademickim (2002-2003) obchodzono
na Uniwersytecie w Pizie 30-lecie powstania katedry
polonistyki, która utworzona została w ramach
uniwersyteckiego centrum studiów slawistycznych,
dzięki inicjatywie dyrektora Instytutu Filologii
Słowiańskich, prof. G. Dell’Agata, który chciał w
ten sposób poszerzyć wachlarz istniejących już
studiów slawistycznych. Instytut Polonistyki został
powołany do życia jesienią 1973 r. w ramach kursu
filologii słowiańskiej, przez krótki czas
prowadzonego przez prof. A. M. Raffo, poświęconego
językowi i literaturze polskiej. Kierował kursem
prof. R. Lewański, znany historyk, bibliograf i
badacz stosunków polsko-włoskich. Dzięki niemu,
początkowo skromna biblioteka poświęcona
zagadnieniom języka i literatury polskiej szybko
wzbogaciła się o nowe pozycje, a katedra polonistyki
uzyskała formę i wagę ważnego ośrodka naukowej
prezentacji historii, kultury, języka i literatury
polskiej. Zaangażowanie prof. Lewańskiego sprawiło,
że wzrosło zainteresowanie, ze strony studentów,
krajem Piastów, papieża Polaka i Solidarności. W
latach swojego zarządzania Instytutem Dyrektor
postarał się aby Katedra otrzymała lektora języka
polskiego (pierwszym był dr A. Naumow z Uniwersytetu
Jagiellońskiego, a po nim stanowisko to objęła dr
Teresa Wątor Torelli również z UJ), fakt ten
sprawił, że nauka języka polskiego - uważanego przez
studentów za język trudny - mogła odbywać się w
sposób zorganizowany i zaprogramowany. Dzięki temu
stało się możliwe opracowanie pełnego programu i
zaoferowanie studentom Ateneum kompletnego
przygotowania historyczno-literacko-językowego.
W drugiej połowie lat 80-tych, miejsce prof.
Lewańskiego zajął prof J.Woś, historyk i badacz
polskich śladów historycznych i kulturalnych we
Włoszech. Działalność dydaktyczna profesora Wosia
jeszcze bardziej umocniła fundamenty historyczne i
literackie studiów polonistycznych, wychodząc
naprzeciw zainteresowaniu i ciekawości studentów nie
tylko slawistyki, ale także uczęszczających na
zajęcia z historii krajów wschodnio-europejskich i
innych gałęzi humanistycznych. Zdecydowanie
bardziej literacki profil nadaje Instytutowi
następca prof Wosia, prof. J. Pomianowski, który
przez kilka lat fascynował studentów dzieląc się
swoimi osobistymi doświadczeniami - literata,
pisarza, tłumacza i człowieka teatru - zdobytymi
podczas swojej czterdziestoletniej pracy i
uczestnictwu w polskim życiu kulturalnym w kraju i
zagranicą. Prof. Pomianowski po przejściu na
emeryturę na początku lat 90-tych, zarzucił swoją
działalność dydaktyczną. Kolejne lata w katedrze
polonistyki były bardzo trudne; istnienie Instytutu
stanęło pod znakiem zapytania; w tym czasie kursy
prowadzili prof. A. Litwornia (do roku 1995), Dr. G.
Tomassucci (1995-1999) i dr L. Bernardini
(1999-2001), którzy z pasją i poświęceniem dzielili
swój czas pomiędzy Pizą a wykładami na rodzimych
uniwersytetach odpowiednio w Udine, Genui i
Mediolanie. To głównie dzięki ich poświęceniu i
uporowi mogły odbywać się nadal kursy poświęcone
językowi i literaturze polskiej i została zachowana
ciągłość nauczania. I ponownie dzięki zaangażowaniu
prof. G. Dell’Agata w roku akademickim 2001/2002
katedra języka polskiego została przywrócona w
pełni, a prof. G. Tomassucci została mianowana jej
kierownikiem. Trzydziestoletni okres rozwoju Katedry
Polonistyki bogaty był w kontakty z polskimi
naukowcami, którzy prowadzili w Pizie liczne
spotkania i konferencje - B. Biliński, E. Balcerzan,
A. Nowicka-Jeżowa, H. Dziechcińska - to tylko
niektórzy z nich. Ogromnym sukcesem cieszyły się
trzy spotkania z aktorem i reżyserem J. Stuhrem,
oraz zorganizowany z tej okazji przegląd filmów z
udziałem artysty, który odbył się we współpracy z
Klubem filmowym ”Arsenale” w Pizie. Zainteresowanie
działalnością najmłodszego pokolenia polskich
literatów doprowadziło do spotkania z młodą pisarką
z Krakowa, A. Potoczek, która zaprezentowała swoją
twórczość literacką przy okazji publikacji zbioru
opowiadań jej autorstwa pt. Miłość
(przełożonych przez T. Wątor Torelli i wydanych
przez Voland, tytuł przekładu Amore) i
nakreśliła sytuację w literaturze polskiej lat
90-tych. Na początku tego krótkiego i bardzo
schematycznego rysu historycznego wspomniano o
bibliotece katedry polonistyki powstałej w latach
70-tych. Obecnie sektor polski liczy prawie pięć
tysięcy tytułów, wśród których znajdują się pozycje
z zakresu literatury pięknej w języku polskim i w
przekładach, teksty krytyki literackiej, historyczne
(niektóre naprawdę rzadkie wydania z XIX i początków
XX w.), z zakresu szeroko pojętej kultury, folkoru,
słowniki i podręczniki języka polskiego. Szczególnie
wartościowy okazał się dar rodziny prof. L.
Salviniego obejmujący kilka setek tekstów
polonistycznych. W roku 1997, pamięci profesora
sekcja slawistyczna Departamentu Lingwistyki
Uniwersytetu w Pizie poświęciła sympozjum a
następnie w roku 2000 ukazał się drukiem tom
zawierający relacje wszystkich uczestniczących w nim
naukowców (Luigi Salvini 1910-1957.
Studioso ed interprete di letterature e culture d'Europa
pod red.
G.Dell'Agata, Tipografia Editrice Pisana). Dwa lata
temu departament otrzymał kolejny cenny dar w
postaci prywatnej biblioteki należącej do rodziny De
Guttry. Do dyspozycji czytelników znajduje się
blisko dwadzieścia tytułów czasopism z zakresu
studiów polonistycznych i slawistycznych,
historycznych i literackich. Zbliżający się termin
przystąpienia Polski do Unii Europejskiej pozwala
nam żywić nadzieję, że zwiększy się liczba studentów
zainteresowanych poznaniem historii, kultury i
języka polskiego - od zawsze związanych z Europą
Zachodnią.
(przekład
autoryzowany przez dr Teresę Wątor Torelli, lektora
j. polskiego
w Katedrze Polonistyki Uniwersytetu w Pizie)
Biuletyn Informacyjny "Polonia Włoska" nr 3(29)/2003
Powrót... |
